خدمت سربازی: رفتن یا نرفتن!
شنبه, آذر ۲۸م, ۱۳۸۸بالاخره بعد از سه دوره تمدید خدمت سربازی به دلیل تحصیل در دانشگاه، قرعه به نام من هم افتاد و اول دی ماه سال هزار و سیصد و هشتاد و هفت به عنوان تاریخ اعزام تعیین شد. محل خدمت هم پادگان افسریه نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران.
نمیدانم در این مدت چه اتفاقاتی قرار است انتظارم را بکشد، اما چیزی که کاملاً مسلم است اینست که زندگی در چنین محیطی قطعاً برای من عذاب آور خواهد بود به چند دلیل:
۱- من متاهل هستم و بعد از ازدواج طولانی ترین مدتی که دور از همسرم بوده ام ۱۴ روز بوده و آن هم به خاطر سفر به چین. عادت به این جدایی با همه تجربه های جدید قدری سخت و طاقت فرساست.
۲- بی خبری. به خاطر شغلم (مدیر فروش و بازاریابی، طراحی وب سایت) نیاز شدید به آنلاین بودن دارم. روزی حداقل ۸ ساعت. از سه سال پیش تا کنون هرگز پیش نیامده که ۳ روز متوالی آنلاین نباشم و از دنیای اینترنت و اخبار روز بی خبر. حتی در بین سفرهایی که به واسطه ماموریت برایم پیش میامده، بین راهی حداقل ۱ ساعتی برای چک کردن ایمیل ها و پاسخ دادن به آنها صرف کرده ام. هر وقت هم که ۵-۶ ساعت از اینترنت به دور بوده ام یک سیم کارت ایرانسل پیدا کرده و به اینترنت وصل میشدم. گاهی اوقات گوشی موبایل در دست خوابم برده است. شاید ترس خیلی از دوستانم از این باشد که چگونه سختی های مربوط به دوران آموزش را طی خواهند کرد و چگونه در سرمای زمستان حرکات نظامی را فراخواهند گرفت، اما دغدغه های من به جای آنکه مربوط به سختی های مرتبط با خود خدمت باشد، بیشتر متوجه دنیای بی خبری خواهد بود که یقیناً اثرات منفی زیادی در من خواهد گذاشت.
وبلاگ خوانی، مطالعه اخبار دنیا، مطالعات مربوط به دنیای وب و طراحی آن، ارتباط با دوستان به صورت مجازی، و از همه مهمتر ارتباط با مشتریان خارجی که در مدت پیشرفت فروش خارجی در این شرکت، توسعه زیادی داشته، همه همه دلهره های خاص خود را به همراه آورده است.
در حالی که کمتر از سه روز به آغاز ورود به مرحله جدیدی از زندگی، که تنها مختص همجنسانم است، باقی مانده خود را در مقابل خلا بزرگی حس میکنم که همه تعلقاتم را از من میگیرد. شاید اگر غلو نکرده باشم، تمام هویت من را از دنیایی به دنیایی دگر منتقل میکند. تعلق خاطر من به سرویس های اینترنتی، شبکه های اجتماعی، و عادت همیشگی به جستجو و یافتن پاسخ هر آنچه که به ذهنم خطور کرده است، باعث شده قدری مشکل با این شرایط کنار بیایم.
