یکی از بهترین فرصت ها برای استراحت و گردش برای من همین تعطیلات نوروزی بود که الحق از این ۸ روز استفاده کامل رو بردم. به شخصه اعتقاد به این موضوع ندارم که مسافرت و گردش حتماً نیازمند وسیله نقلیه شخصی است. با اعتقاد به این موضوع به محض اطلاع از تعطیلات نوروزی که طی اون نه از کار خبری بود و نه از پادگان، به همراه همسرم تصمیم گرفتیم تا جایی که زمان و توان داریم به شهرهای مختلف سفر کنیم و جاهای دیدنی رو از نزدیک ببینیم.
تبریز اولین مقصد ما بود و بعد اصفهان و از آنجا هم شیراز. تجربه ای که از سفرهای قبلیم داشتم من رو به این باور رسونده بود که هرچه کوله بارمان سبکتر آسوده تر. یک کوله پشتی و یک لپ تاپ و یک کیف کمری که همه ملزومات و وسایل مورد نیاز برای دسترسی آسان به وسایلی که به کرات مورد استفاده قرار میگیرند کافی بود.
از روی تجربه ای که در سفر به چین که کشوری کاملاً نا آشنا برای من بود، و سیر و سیاحت در شهرهای بزرگی مثل پکن و شانگهای و گوانگجو نیاز به یک راهنمای بومی داشت، تصمیم گرفتیم به محض ورود به هر شهر یک نقشه از همان شهر را تهیه کنیم و با استفاده از آن طی طریق کنیم. شاید باورتون نشه، اما در طی اقامتمون در اصفهان، با آنکه بار اولی بود که به آنجا سفر سیاحتی انجام میدادیم، با همه مسیرهایی که طی کردیم و آن همه مکان زیبا رو بازدید کردیم، کرایه کلی سفر داخل شهری به ۲۰۰۰ تومان نرسید. از آنجایی که علاقه زیادی به پیاده روی طولانی مدت دارم، مسیرهای نسبتاً طولانی اما زیبای اماکن دیدنی اصفهان رو با پای پیاده و یا اتوبوس درون شهری (شرکت واحد) طی کردیم. بماند که سنگینی کوله پشتی و کیف لپ تاپ گاهی اوقات امانمان را میبرید. به جرات میتوانم بگویم مقرون به صرفه ترین سفری که میشد انجام داد و در عین حال لذت فراوانی برد، را انجام دادیم. انصافاً اصفهان هم آنگونه که باید به زیباسازی شهر و جذب توریست پرداخته و در کنار لقب پایتخت فرهنگی جهان اسلام، شاید عنوان بهشت ایران زمین در فصل بهار را با خود یدک بشکد.
شهر شیراز را نیز به همین منوال گشتیم. شهری تاریخی – مذهبی که تبلیغات شهری آن بیشتر حکایت و حمایت از مذهبی بودن آن دارد. علت آن هم به دلیل وجود شاه چراغ است. از تخت جمشید و ستون های سر به فلک کشیده اش هم بگذریم که تنها شنیدن یا خواندن حق مطلب رو ادا نمیکنه و با دیدنه که انسان به عظمت اون پی میبره.
خلاصه در میان همه سختی ها و خستگی های مربوط به کار و خدمت سربازی و رسیدگی به امور خانواده، این ۸ روز بی خبری، به مانند چندین ماه به خوشی سپری شد و خستگی رو از تنمون به در کرد. جای همه شما خالی.
تبریز اولین مقصد ما بود و بعد اصفهان و از آنجا هم شیراز. تجربه ای که از سفرهای قبلیم داشتم من رو به این باور رسونده بود که هرچه کوله بارمان سبکتر آسوده تر. یک کوله پشتی و یک لپ تاپ و یک کیف کمری که همه ملزومات و وسایل مورد نیاز برای دسترسی آسان به وسایلی که به کرات مورد استفاده قرار میگیرند کافی بود.
از روی تجربه ای که در سفر به چین که کشوری کاملاً نا آشنا برای من بود، و سیر و سیاحت در شهرهای بزرگی مثل پکن و شانگهای و گوانگجو نیاز به یک راهنمای بومی داشت، تصمیم گرفتیم به محض ورود به هر شهر یک نقشه از همان شهر را تهیه کنیم و با استفاده از آن طی طریق کنیم. شاید باورتون نشه، اما در طی اقامتمون در اصفهان، با آنکه بار اولی بود که به آنجا سفر سیاحتی انجام میدادیم، با همه مسیرهایی که طی کردیم و آن همه مکان زیبا رو بازدید کردیم، کرایه کلی سفر داخل شهری به ۲۰۰۰ تومان نرسید. از آنجایی که علاقه زیادی به پیاده روی طولانی مدت دارم، مسیرهای نسبتاً طولانی اما زیبای اماکن دیدنی اصفهان رو با پای پیاده و یا اتوبوس درون شهری (شرکت واحد) طی کردیم. بماند که سنگینی کوله پشتی و کیف لپ تاپ گاهی اوقات امانمان را میبرید. به جرات میتوانم بگویم مقرون به صرفه ترین سفری که میشد انجام داد و در عین حال لذت فراوانی برد، را انجام دادیم. انصافاً اصفهان هم آنگونه که باید به زیباسازی شهر و جذب توریست پرداخته و در کنار لقب پایتخت فرهنگی جهان اسلام، شاید عنوان بهشت ایران زمین در فصل بهار را با خود یدک بشکد.
شهر شیراز را نیز به همین منوال گشتیم. شهری تاریخی – مذهبی که تبلیغات شهری آن بیشتر حکایت و حمایت از مذهبی بودن آن دارد. علت آن هم به دلیل وجود شاه چراغ است. از تخت جمشید و ستون های سر به فلک کشیده اش هم بگذریم که تنها شنیدن یا خواندن حق مطلب رو ادا نمیکنه و با دیدنه که انسان به عظمت اون پی میبره.
خلاصه در میان همه سختی ها و خستگی های مربوط به کار و خدمت سربازی و رسیدگی به امور خانواده، این ۸ روز بی خبری، به مانند چندین ماه به خوشی سپری شد و خستگی رو از تنمون به در کرد. جای همه شما خالی.
