بعد از اطمینان از اتمام کارهای مربوط به ثبت نام در نمایشگاه، نوبت به تهیه میز و صندلی برای غرفه به جهت مذاکره با بازدیدکنندگان و معرفی محصولات به آنها میشد. در همان Manualی که به همراه قرارداد برای ما ارسال شده بود لیست شرکت هایی که مجری ارائه سرویس کرایه میز و صندلی مخصوص نمایشگاه بودند، شرکت Milton Exhibits را انتخاب کردم و از میان مبل و صندلی ها، آن مدل و رنگ را که باب میل مان بود سفارش دادیم. پیش فاکتوری که برای ۵ مبل و یک میز گرد کوچک برای چهار روز ارسال شده بود معادل ۶۸۰ دلار آمریکا بود که البته پس از صحبت تلفنی با خانم Lee مسئول آن شرکت، توانستم مبلغ را با چانه زدن به ۴۴۸ دلار کاهش دهم که برای خودش مبلغ زیادی بود. رئیسم همیشه بر این باور است که با چینی ها تا میتوانی باید چانه بزنی، چون همیشه راهی برای تخفیف گرفتن از آنها وجود داد.

ویدوئی جالب از محل برگزاری نمایشگاه سال  ۲۰۰۸  شانگهای و ۲۰۰۹ گوانگجو

مشکلی که برای کرایه این میز و صندلی ها به وجود آمد، نحوه ارسال آن بود. ابتدا روش کارت اعتباری (Credit Card) را پیشنهاد کردم که گفتند نه. برای ما (شرکت چینی) این امکان وجود ندارد. خواستم از طریق بانک اقدام کنم. با بانک ملی تماس گرفتم، اما متاسفانه مطلع شدم که بانکهای ایرانی در تحریم هستند و حق انجام مبادلات دلاری را ندارند. صرافی ها هم رقم زیر دو هزار دلار را بازی نمیدادند و یا اگر هم می دادند، صد یورو دستمزد میخواستند.

 بلافاصله با خانم Lee‌ تماس گرفتم و جریان را گفتم. راه حلی پیشنهاد کرد که هم آسان و هم مقرون به صرفه بود. گفت مشکلی نیست. وقتی آمدید به گوانگ جو و در غرفه تان مستقر شدید، ما می آییم و هزینه را از شما میگیریم. البته به شرطی که پولتان یه یوان باشد نه به دلار.

قدم بعدی رزرو هتل بود. رزو هتل در گوانگجو نیاز به کمی حوصله داشت. نمیشد ندیده و نشنیده هتلی را رزرو کرد و از کیفیت آن بی خبر بود. برای همین دو سه روزی وقتم را برای گشتن هتلی مناسب و نه گران قیمت صرف کردم. در لابلای نتایج جستجوی گوگل، هر هتلی را که میدیدم کلیک میکردم و ویژگی ها و قیمت های آنرا بررسی میکردم. در نهایت به هتلی چهار ستاره رسیدم که هم قیمتی مناسب داشت و هم  نزدیکی Pazhou Complex محل برگزاری نمایشگاه بود.

با هتل تماس گرفتم و برای ۷ روز دو اتاق دو تخته درخواست دادم. بعد از چند بار وصل کردن تلفن به متصدی های مختلف، با فردی که خود را الکس (Alex) معرفی میکرد صحبت کردم. از صدایش میشد تشخیص داد که حدود ۳۰-۳۵ سال سن دارد. انگلیسی را خیلی روان و با لهجه نه شبیه به سایر همکاران خودش (چینی) صحبت میکرد. بعدها فهمیدم که مدیر هتل است. از او درباره این که آیا اتوبوسی (Shuttle Bus) از هتل به محل نمایشگاه هست که به صورت رایگان هر روز ما را ببرد و بیاورد. چون به راه و هزینه ها آشنا نبودیم، بهترین گزینه استفاده از شاتل باس هتل است. تایید کرد. فاصله هتل تا نمایشگاه فقط ۱۰ دقیقه با ماشین است. هزینه رفتن با تاکسی را که پرسیدم با لبخندی گفت حدود سه دلار. خیلی ارزان بود. درخواست رزرو دادم. جالب این بود که من خودم را برای پیش پرداخت آماده کرده بودم و اما او گفت هیچ هزینه ای لازم نیست بپردازید. وقتی آمدید همه هزینه ها را میگیرم. هزینه دو اتاق دو تخته برای هر شب شد ۶۴۰ یوان (RMB). چیزی حدود ۹۶ دلار در کل برای یک شب. البته نرخ هر یوان هم اکنون ۱۵ سنت است.

مطالب مرتبط:
مقدمات سفر به چین: گرفتن پاسپورت بدون انجام خدمت سربازی (مراحل)

اما یک از موانعی در این سفر پیش روی من بوده و خواهد بود مشکل خدمت سربازی من است. از آنجاییکه من هنوز خدمت سربازی ام را انجام نداده ام، برای گرفتم پاسپورت و ویزا با مشکل روبرو هستم. اما در این بین به راه حل هایی نیز رسیده ام که در زیر به آنها اشاره میکنم.

وقتی فردی (مذکر) به سن قانونی خدمت رسیده و یا نرسیده و قصد خروج از کشور را دارد شرایط زیر برای او حاکم است:

شما برای خروج از کشور دو راه در پیش رو دارید: سفر شما یا ۱٫ زیارتی باید باشد و یا ۲٫ علمی

برای سفرهای علمی با داشتن admission از دانشگاه، یا برگزار کنندگان کنفرانس و غیره و البته موافقت احتمالی از سوی دانشگاه مجاز به خروج هستید

برای سفرهای زیارتی نیز نامه ای از سوی کاروان زیارتی برای سازمان نظام وظیفه عمومی میبرید و اجازه خروج دریافت میکنید.

اما برای سفری از نوع سفر من که نه حالت زیارتی و نه علمی دارد، چه باید کرد؟

ابتدا باید برای دریافت معافیت موقت بهانه ای داشته باشید. برای مثال دانشجو یا دانش آموز باشید و گواهی اشتغال به تحصیل بگیرید. و یا از دوره شش ماه بعد از فارغ التحصیلی استفاده کنید. در صورتی که چنین گزینه هایی برای معاف کردن خود از خدمت سربازی داشته باشید میتوانید برای دریافت خروج قانونی از کشور امیدوار باشید.

بعد از این مرحله و موافقت با خروج شما به صورت مدت دار، و تعهد این که تا تاریخ مشخصی به کشور باز خواهید گشت، نوبت به مرحله امور مالی و یا اخذ ودیعه از شما میرسد. در این مرحله بسته به نوع سفرتان (زیارتی، علمی، تجاری) باید مبلغی را به صورت ضمانت در اختیار نظام وظیفه قرار دهید. این ضمانت نامه باز هم بسته به نوع سفر شما متغیر میباشد. چک، سفته، سند، پول نقدو اعتیار بانکی از این دسته هستند. ضمانت نامه ای که برای من جهت دریافت پاسپورت ارائه شد، اعتبار بانکی به مبلغ ۱۵ میلیون تومان بود. به این معنی که بایستی مبلغ ۱۵ میلیون پول در حساب بانکی شما به صورت امانت و البته بلوکه شده موجود باشد تا بانک ضمانت شما را نزد نظام وظیفه بکند که مراحل خاص خود را در بانک طی میکند. در صورتی که شما تا زمان تعیین نشده خود را به نظام وظیفه معرفی نکنید، آنها طبق توافق طرفین قانوناً مختار به ضبط ودیعه خواهند بود.

بعد از انجام مرحله ارائه ضمانت بانکی (وثیقه) به نظام وظیفه ، شما به اداره گذرنامه معرفی شده و بعد از دو روز کاری پاسپورت تان را دریافت میکنید.

ایران پلاست، این طور که شنیدم بزرگترین نمایشگاه در خاور میانه است. کشورهای زیادی توش شرکت کرده بون. کره، چین، هلند، اتریش، هند، آلمان، انگلیس، سوئد، ترکیه و…

وقتی داخل محوطه نمایشگاه میچرخیدم، تازه احساس نیازم به یاد گرفتن زبان های مختلف بیشتر میشد. احساس میکردم فقط انگلیسی کافی نیست. باید خیلی زبان های دیگر رو یاد گرفت. یه جورایی انگیزه توام با حسرت به من می داد. من ۶ سالی میشه دارم زبان انگلیسی یاد میگیرم. دو سال هم هست که تدریس میکنم. توی این مدت به فکر یادگیری زبان سومی هم افتادم. اسپانیولی. زبان واقعا شیرین و جذابیه. اما اوایل راه متوقف شدم. وقت نذاشتم. اما بجد برای یادگیری زبان ترکی استانبولی آماده شدم. زبان خیلی ساده ایه. لااقل برای من که ترک زبان هستم.

یک درس

توی نمایشگاه که بودم طبیعتاً تاجر ها و غرفه دارهای کشورهای خارجی برای بازدید از دستگاه های ما هم میومدن. 

آقایی مسن وارد غرفه ما شد که انگلیسی سعی میکرد صحبت کنه. وقتی در مورد کشورش سوال شد، گفت که از ترکیه اومده. مرد خوش صحبتی بود. رئیس شرکت به خاطر آذری بودن و آشنایی که با زبان استانبولی داشت، شروع به صحبت شد. من هم سر میز نشسته بودم و به مذاکراتشون گوش میدادم. مرد تاجری بود که برای بازدید از غرفه ها و محصولات به نمایشگاه ها در کشورهای مختلف سفر میکرد و مشتری جمع میکرد و متعاقباً پورسانت فروش دریافت میکرد. انگلیسی هم خوب صحبت میکرد. وقتی به استانبولی صحبت میکرد، احساس میکردم خیلی راحت میشه متوجه حرفهاش شد. طبیعی بود. یک آن به خاطر این که چرا ا به حال این زبان رو یاد نگرفتم، خودم رو سرزنش میکردم. زبانی که مطمئنم در زمان کوتاهی یاد خواهم گرفت.

یک تجربه

چینی ها مثل همیشه با کنجکاوی به همه چیز نگاه میکردند. مرد جوانی در حال تماشای نمونه کارها و دستگاه در حال کار ما بود. وقتی متوجه قضیه شدم، سریع جلو رفتم و اطلاعات مورد نیاز رو به سرعت منتقل کردم. با کنجکاوی خاصی سوال میکرد و قیمت میگرفت و به زیر و بم دستگاه زل میزد. وقتی آقای رئیس متوجه امر شد، سریع اومد پیشم و گفت: “ول کن. اطلاعات زیادی به اینها نده. اینها برای کپی کردن اومدن”. راست هم میگفت. تازه متوجه شدم که برای چی اینهمه کنجکاوی و سوال و جواب میکرد.

یک اتفاق جالب

همینطور که میدونید، روبوسی مردها در جوامع اروپایی زیاد مرسوم نیست و فقط به یک دست دادن و خوش و بش کلامی بسنده میکنن. با آقایی اتریشی به نام برنارد که از مشتریان دستگاه های شرکت هست صحبت میکردم و صحبت های رئیسم رو منتقل میکردم. همون لحظه یکی از مشتریان ایرانی ما که اهل ساری هست، وارد صحبت ما شد و از اونجایی که برنارد ۷۵ ساله رو می شناخت سلام داد و دستی پیش برد و به نشانه خوشحالی و از این که خیلی وقت بود که برنارد رو ندیده بود صورتش رو برای بوسیدن صورت برنارد جلو برد. برنارد عکس العملی نشان نداد و با تعجب به دوست ایرانی ما نگاه میکرد. صحنه جالبی بود. دوست ایرانی ما برای این که ضایع نشه، سینه خیز رفت و لااقل برای یک بار هم که شده به طور مصنوع صورتش رو به صورت برنارد زد و عقب رفت.

با دیدن این صحنه بار دیگه اهمیت شناخت فرهنگ های مختلف و نحوه برخورد در موقعیت های گوناگون برام روشن شد.

در همین رابطه:

مصاحبه من با خبرنگار ستاد خبری نمایشگاه ایران پلاست